Erfgoedcentrum Nederlands Kloosterleven
Uw zoekacties: Databestand kloosters in Nederland
>
Zoektermen
Zoektips!

Wildcards kunnen het zoeken vergemakkelijken:

  • Een ? (vraagteken) vervangt een letter
  • Een * (sterretje) vervangt een aantal letters
  • Door een $ (dollarteken) voor een zoekterm te zetten, zoekt u naar woorden die op elkaar lijken.

Meer zoektips vindt u hier.

2 beschrijvingen
gesorteerd op:
weergave:
 
 
 
 
VestigingsplaatsVestigingsplaats: Son en Breugel
Orde of congregatie:
Alexianen (B001)
Plaatsnaam:
Son en Breugel
Provincie:
Noord-Brabant
Vestiging in pand:
1914
Vertrek uit pand:
1958
Vestiging in plaats:
1914
Vertrek uit plaats:
1958
Activiteiten:
Sanatorium voor turberculose-patiënten
Geschiedenis:
Deze vestiging werd in 1914 geopend. Son en Breugel dankt zijn oprichting aan de neutralliteit van Nederland in de Eerste Wereldoorlog. Het klooster in Boechout (bij Antwerpen) lag in de Duitse vuurlinie en werd bedreigd in de aanvallen op de steden als Lier, Merksem en Duffelt. In het klooster woonde een aantal Hollandse broeders, met familieleden in voornamelijk Brabant. Daarom besloot de Pater (Generale Overste) om een huis in Nederland te openen en daar met de psychiatrische patiënten en broeders vanuit Boechout naar toe te gaan. In de loop van 1914, 1915 keerde alle patiënten weer terug naar Boechout, maar het klooster in Son Breugel was een feit. Later werden er tuberculose-patiënten opgenomen. Toen het aantal TBC-patiënten terugliep, moest men uitkijken naar een andere invulling van het klooster. Men ving toen jongens op via de R.K. Pro Juventute. Dit liep echter fout doordat de kleine groep broeders geen enkele opleiding of ervaring had ten aanzien van het werken met verwaarloosden. Dit was de reden dat het klooster gesloten werd en de broeders naar het toenmalige moederhuis in Boechot gingen. De laatste overste van het Alexianenklooster te Son en Breughel was broeder Anselmus (Gerardus Michaël Kolmeijer, geb. Schiedam 1899), die in 1974 op het kloosterkerkhof van Boechout begraven werd. Son was de enige Nederlandse na-middeleeuwse vestiging van de Alexianen
Gebruikte literatuur:
; Nolet II, 15; Archivalia in 's-Hertogenbosch, Rijksarchief in Noord-Brabant, Cellebroeders-Alexianen, 14e-20e eeuw, inv. Nr. 24; Aantekeningen, 20e eeuw, over Son, 1914-1972
Geografische namen:
Organisatietrefwoorden:
Is onderdeel van:
Toon op kaart
 
 
 
 
 
KloosterorganisatieKloosterorganisatie: Alexianen (B001)
Orde of congregatie:
Alexianen (B001)
Patroonheiligen:
H. Alexius
Geschiedenis:
Op het einde van de 13 eeuw waren er groepen vrome mannen en vrouwen die zich, vooral in de stedelijke gebieden van de Nederlanden en het Rijnland bezig hielden met de opvang van lijders aan besmettelijke ziekten en krankzinnigen. Tevens begroeven zij de overledenen. De mannen werden lollarden, bogarden, cellebroeders of cellieten genoemd. De cellezusters of zwartzusters vormden de vrouwelijke tak.

Zij verenigden zich in gemeenschappen die op den duur erkend werden door paus Sixtus IV in 1472. De meeste leden waren lekenbroeders, slechts enkelen priester. Hun regel was die van de H. Augustinus. Ze waren verplicht tot gehoorzaamheid, zuiverheid en armoede. Als patroon namen ze de H. Alexius. Alexius was de zoon van een Romeinse senator die celibatair wilde blijven en zich inzette voor de armen en zieken door zijn leven met hun te delen. Een stichter kent de orde niet. Kerkrechtelijk werden de Alexianen in het begin van de 18e eeuw een diocesane congregatie.

In het huidige Nederland hebben de cellebroeders in de Middeleeuwen en in de 16e eeuw totaan de Reformatie bestaan. In het huidige België was er continuïteit, onderbroken door de Franse revolutie. In de 20e eeuw hadden de broeders Alexianen de leiding over het sanatorium te Son en Breugel van 1914 tot 1958. Broeders en patiënten kwamen vanuit het klooster in Boechout (bij Antwerpen) waar een aantal Nederlandse broeders woonden (voornamelijk uit Brabant). In 1958 werd het klooster gesloten en keerden de broeders naar het toenmalige moederhuis in Boechout terug. De laatste overste van het Alexianenklooster te Son en Breugel was broeder Anselmus.

De huidige congregatie van de broeders Alexianen kent provincies in België, Duitsland, Engeland/Ierland en de Verenigde Staten. De broeders leiden algemene ziekenhuizen, psychiatrische ziekenhuizen, zorgen voor de opvang van ouderen en daklozen en doen ook missiewerk, met name in Nigeria en Ghana
Alternatieve namen:
Alexianen; Cellebroeders; Lollarden
Afkorting:
CFA
Stichtingsjaar:
14e eeuw
Vestiging Nederland:
Late Middeleeuwen; 1914
Vertrek uit Nederland:
Reformatie; 1958
Doelstelling:
Ziekenzorg
Gebruikte bronnen:
KS, 138; LThK, Bd. 1 (2e dr., 1957) k. 326-327, s.v. 'Alexianer'; Bd. 2 (1958) k. 990-991, s.v. 'Celliten'; DHGE 12 (1953) s.v. 'Cellites ou Alexiens', k. 118-122; Encyclopedie van het Katholicisme I (1955) k. 358-359; http://www.alexius.de; zie voor België Pierre-Jean Niebes, "Les frères cellites ou alexiens en Belgique: monasticon" (Brussel 2002) [KB 's-Gravenhage]; 's-Hertogenbosch, Rijksarchief Noord-Brabant, Archief Cellebroeders-Alexianen, 14e-20e eeuw, 2,12 meter; J. Kuys, Kerkelijke organisatie in het middeleeuwse bisdom Utrecht (Nijmegen 2004) 271-272 (lit.)
Organisatietrefwoorden:
Bevat:
Toon op kaart
 
 
 
U heeft verfijnd op:
MAIS-(M)DWS is een product van DE REE archiefsystemen BV
meer informatie over MAIS-(M)DWS